ورزش های مفید و مضر برای قلب را بشناسید!

ورزش های مفید و مضر برای قلب را بشناسید
بیماران قلبی‌عروقی شرایطی دارند که حتما قبل از انجام ساده‌ترین ورزش‌ها باید با پزشک‌شان مشورت کنند. برای بعضی از بیماران قلبی اصلا فعالیت‌های ورزشی توصیه نمی‌شود. گروهی از آنها هم باید فعالیت‌های بسیار محدودی داشته باشند. فعالیت ورزشی‌ای که برای بیمار توصیه می‌شود هم باید با توجه به نوع بیماری قلبی او باشد. نخست باید بدانیم بیمار مبتلا به عارضه قلبی در چه وضعیتی قرار دارد و بیماری تا چه میزان پیش رفته و براساس آن نوع فعالیت ورزشی و میزان ورزش را مشخص کنیم.
دکتر محمدرضا رجبی، فوق‌تخصص قلب و عروق، می گوید، وقتی ثابت می‌شود فردی به بیماری قلبی مبتلاست، طبیعی است که دیگر نمی‌تواند مانند یک فرد عادی فعالیت یا هر رشته ورزشی‌ای را برای خود انتخاب کند. ثابت شده ورزش همیشه روی قلب و عروق، کاهش فشار و قند خون و جلوگیری از سکته قلبی و… اثری مثبت دارد، اما بیماران قلبی‌عروقی شرایطی دارند که حتما قبل از انجام ساده‌ترین ورزش‌ها باید با پزشک‌شان مشورت کنند.

 

برای بعضی از بیماران قلبی اصلا فعالیت‌های ورزشی توصیه نمی‌شود. گروهی از آنها هم باید فعالیت‌های بسیار محدودی داشته باشند. فعالیت ورزشی‌ای که برای بیمار توصیه می‌شود هم باید با توجه به نوع بیماری قلبی او باشد. نخست باید بدانیم بیمار مبتلا به عارضه قلبی در چه وضعیتی قرار دارد و بیماری تا چه میزان پیش رفته و براساس آن نوع فعالیت ورزشی و میزان ورزش را مشخص کنیم.
طیف وسیعی از بیماران قلبی هستند که بیماری‌شان چندان جدی نیست و منع ورزشی ندارند. بیمارانی که فشار خون کنترل‌شده دارند به بیماری‌های دریچه‌ای خفیف مبتلا هستند، سابقه عمل جراحی قلب باز یا آنژیوپلاستی دارند، تنگی عروق کرونر دارند و به اختلال‌های ریتم قلبی خوش‌خیم مبتلا هستند جزو این گروه‌اند. چنین بیمارانی با ورزش‌های معمول و ورزش‌های تفریحی مشکلی پیدا نمی‌کنند ولی در بیماری‌های قلبی پیشرفته باید فعالیت ورزشی محدود و تحت‌نظارت پزشک معالج باشد. در بیماران با مشکل قلبی حتما باید پایش و برآوردی از وضعیت قلب قبل از اقدام به ورزش به دست آید.

 

اگر مبتلا به بیماری قلبی هستید، سراغ ورزش حرفه‌ای نروید
در انجام ورزش‌های حرفه‌ای و رقابتی باید شرایط دیگری را در نظر گرفت حتی در صورتی که فرد سالم است و هیچ علامت و نشانه‌ای از بیماری قلبی ندارد باید تحت پایش قرار گیرد چون ممکن است بعضی از افراد زمینه‌ای از بیماری قلبی بدون علامت داشته باشند که در فعالیت‌های ورزشی سنگین و رقابتی دچار حمله و ایست قلبی شوند. ایست قلبی هنگام ورزش را گهگاه از مطالب مطبوعات نیز می‌شنویم.

 

کدام ورزش‌ها برای قلب و عروق مفید هستند؟
بهترین و مفیدترین ورزش برای سیستم قلبی‌عروقی، ورزش‌های هوازی است. این ورزش‌ها شامل پیاده‌روی، شنا، دویدن ملایم، دوچرخه‎سواری و ورزش‌هایی است که آستانه هوازی ما را تقویت می‌کنند و منجر به تقویت سیستم قلبی‌عروقی و تنفسی و افزایش طول عمر می‌شوند. برنامه ورزشی بیماران قلبی باید براساس ملاحظه‌های ورزشی و پزشکی ورزشی تعیین شود تا بتوانند سیستم قلبی‌عروقی فعال‌تری داشته باشند و خطرهای ورزش گریبانگیرشان نشود.

 

ورزش‌های ممنوعه برای بیماران قلبی
ورزش‌هایی مانند وزنه‌برداری که حالت ایستایی و به زور زدن‌های درجا نیاز دارد اصلا به بیماران قلبی‌عروقی توصیه نمی‌شود چون فشار زیادی به قلب و عروق وارد می‌کنند. همچنین رفتن به جکوزی و سونا که تغییرات همودینامیکی و تغییرات سریع و ناگهانی در سیستم بدن ایجاد می‌کند یا ورز‌ش‌هایی که به حرکات شتابی خیلی سریع نیاز دارد و یکدفعه به سیستم بدن انرژی وارد می‌کند اصلا توصیه نمی‌شود.

 

چنین ورزش‌هایی ممکن است تغییرات ناگهانی در ریتم قلب ایجاد کنند که برای بیمار قلبی خطرناک باشد. یک عادت ناسالم و خطرناک، رفتن داخل جکوزی و سپس وارد شدن داخل آب یخ است. این کار می‌تواند در بیماران قلبی و حتی افراد سالم باعث سنکوپ یا ایست قلبی شود. این کار، به‌خصوص برای بیماران قلبی، ممنوع است.

 

ورزش،ورزش های مضر برای قلب،ورزش های مفید برای قلب

ورزش وزنه‌برداری اصلا به بیماران قلبی‌- عروقی توصیه نمی‌شود

 

ورزشکاران حرفه‌ای باید از نظر سلامت قلب ارزیابی شوند
سالانه حدود ۳۶۰ هزار حمله قلبی در ایالات متحده آمریکا اتفاق می‌افتد که منجر به مرگ بیمار می‌شود. بیشتر فوت‌شدگان افراد مسن و فقط تعداد کمی از آنها جوان هستند. ایست قلبی در جوانان اصلا شایع نیست ولی اختلال نهفته‌ای در جوانان وجود دارد به نام کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک که در آن عضله قلب به‌طور مادرزادی ضخیم‌تر از حالت معمولی است. این اختلال کشنده نیست و مشکلی ایجاد نمی‌کند. فقط وقتی چنین جوانانی ورزش سنگین انجام می‌دهند یا کار فیزیکی سنگین می‌کنند ممکن است در یک لحظه قلب توان پمپاژ کافی خون به اعضا را نداشته باشد و فرد دچار ایست قلبی شود. بنابراین بهتر است همه جوانانی که قصد دارند ورزش حرفه‌ای را آغاز کنند قبل از این کار از نظر قلبی پایش شوند.

 

توانبخشی قلبی پس از سکته قلبی
دکتر حمیدرضا حق‌جو، فیزیوتراپیست می گوید، فیزیوتراپی قلب مهم‌ترین بخش توانبخشی است. توانبخشی قلب و عروق توانسته‌ ۲۶ درصد، مرگ و میر بیماران‌ را کاهش دهد. هدف اصلی از فیزیوتراپی این است که سطح سلامت بیمار را ارتقا دهیم و او را به زندگی معمول برگردانیم.

 

این کار نقش مهمی در کاهش زمان بستری بیمار و همچنین کاهش هزینه دارد. توانبخشی قلبی برای ۳ گروه از بیماران انجام می‌شود: آنهایی که جراحی شده‌اند، آنهایی که سکته قلبی داشته‌اند و آنهایی که به بیماری قلبی‌ای مبتلا هستند که اگر درمان نشود ممکن است کارشان به جراحی، سکته و… بکشد. فیزیوتراپی قبل از عمل جراحی، بعد از جراحی یا بستری در بیمارستان و بعد از ترخیص انجام می‌شود. آموزش‌ها شامل آگاه‌سازی بیماران برای تغییر شیوه زندگی و آشناسازی آنها برای خودمراقبتی بعد از جراحی است. بعد از ترخیص نیز به بیماران آموزش داده می‌شود با توجه به توان قلب و عروقی‌‌‌شان چگونه راه بروند و فعالیت کنند.
ورزش‌هایی نیز برای بیماران توصیه می‌شود تا بتوانند عضلاتشان را تقویت کنند. فیزیوتراپی قلبی معمولا ۶-۲ هفته بعد از ترخیص بیمار انجام می‌شود. بیماران بعد از ترخیص باید فعالیت‌های روزمره خود را به آرامی از سرگیرند. قدم برداشتن و اینکه بیمار با چه سرعتی راه برود به وی آموزش داده می‌شود.

 

همچنین فعالیت روی پله‌ها و اینکه در روز بیمار حق دارد چند پله را بالا و پایین برود (البته تعداد پله‌ها به‌تدریج افزایش پیدا می‌کند) نیز آموزش داده می‌شود. برای بیماران ورزش‌هایی هم در نظر می‌گیرند تا بتوانند عضلات بدنشان را تقویت کنند طوری که از فشار روی سیستم قلبی تنفسی کاسته شود. بیمار می‌تواند فعالیت‌هایی مانند آب دادن به گل‌ها، باغبانی، بلند کردن اشیا و رانندگی را با توجه به نظر پزشک متخصص قلب و عروق و فیزیوتراپیست آغاز کند. درنهایت اینکه پزشک تعیین می‌کند بیمار چه موقع می‌تواند به شغل قبلی خود برگردد و آیا لازم است شغل خود یا بخشی از شغل را که برای قلب صدمه ایجاد می‌کند را عوض کند.

این افراد قبل از صبحانه ورزش نکنند!

این افراد قبل از صبحانه ورزش نکنند
توصیه‌های ورزشی دکتر پورسعید اصفهانی به بیماران دیابتی
هفته‌ای ۳ تا ۵ بار و روزی ۳۰ تا ۴۵ دقیقه ورزش کردن برای بیماران مبتلا به دیابت مناسب است.
آقای دکتر، چرا ورزش؟ آیا واقعا مفید است؟
به‌طور قطع. ورزش کردن موجب کاهش وزن، پاسخ بهتر سلول‌های عضلانی به انسولین و کاهش نیاز به داروی خوراکی و تزریقی، کاهش چربی و فشار خون، افزایش جریان خون و کاهش احتمال اختلال خون‌رسانی به اندام‌ها، کنترل بهتر استرس و کنترل بهتر قندخون و در نهایت، کاهش خطر بروز بیماری‌های قلبی می‌شود.
چه نوع ورزشی را برای مبتلایان به دیابت توصیه می‌کنید؟
ببینید، ما به طور کلی دو نوع ورزش داریم: هوازی یا ایروبیک و بی‌هوازی یا انایروبیک. در هنگام پرداختن به ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی تند، دوچرخه سواری، شنا، دویدن آهسته، اسکی مسافت طولانی، برخی ورزش‌های گروهی و البته خود ورزش ایروبیک، بیشتر از اکسیژن استفاده می‌شود. اما در ورزش‌های بی‌هوازی مانند بدن‌سازی با وزنه و پرورش اندام، اکسیژن کمتر استفاده می‌شود و در زمان کوتاه از منابع انرژی استفاده می‌شود و تاثیر زیادی بر قندخون ندارد.

 

در مجموع، ورزش‌های هوازی یا ایروبیک برای بیماران مبتلا به دیابت مناسب است به شرطی که حداقل سه تا پنج بار در هفته و روزی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه و همیشه در زمان مشخص انجام گیرد. البته ممکن است از این ورزش‌ها هم خوش‌شان نیاید، بنابراین باید بیماران به یاد داشته باشند که حتی می‌توانند به ورزش‌های تفریحی هم بپردازند.
بیماران مبتلا به دیابت، موقع ورزش کردن باید مراقب چه چیزهایی باشند؟
مهم‌ترین مورد، محافظت از پا است. باید از جوراب‌های نخی یا نخی – پلی استر برای خشک نگه‌داشتن و پیشگیری از بروز تاول استفاده شود. همچنین باید از کفش‌هایی که در ناحیه وسط پا حاوی ژل سیلیکا یا هواست، استفاده شود. دومین مورد هم که بسیار مهم است، نوشیدن مقدار کافی مایعات است. باید دو ساعت پیش از شروع کردن به ورزش، پانصد سی‌سی یا نیم‌لیتر مایع نوشید و همچنین طی ورزش، به ویژه در آب و هوای گرم باید به مقدار مناسب مایعات نوشید.

 

اصول مشترک ورزش کردن برای بیماران مبتلا به دیابت چیست؟
سه حرکت برای همه ضروری است. اول گرم کردن پیش از شروع ورزش که باید ۵ تا ۱۰ دقیقه با فعالیت‌های هوازی مانند پیاده‌روی یا دوچرخه سواری با شدت کم همراه باشد تا عضلات و قلب و تنفس برای ورزش آماده شود. سپس حرکات کششی به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه پیش یا پس از گرم کردن و بعد از آن، سرد کردن به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه پس از ورزش کردن است که به قلب فرصت می‌دهد تا به تعداد ضربان پیش از شروع ورزش برسد. راستی یادمان باشد که بهتر است بیشتر به ورزش‌های استقامتی با شدت متوسط و تعداد تکرار بیشتر بپردازیم تا ورزش‌های قدرتی و سنگین.
بیماران مبتلا به دیابت چه زمانی نباید ورزش کنند؟
سوال خوبی است. اولا به هیچ‌وجه پیش از صبحانه نباید ورزش کنند و بلافاصله پس از آن یا پس از تزریق انسولین نباید فعالیت شدید انجام دهند. در صورتی‌که قندخون قبل، در حین یا پس از ورزش ۲۴۰ بود، بهتر است کتون ادرارشان را اندازه بگیرند و اگر بالا بود، بهتر است تا کنترل  قندشان ورزش نکنند. همچنین در هر حالتی اگر قندخون‌شان بالاتر از ۳۰۰ بود، نباید به ورزش بپردازند.
اگر ورزش کردند و قندخون‌شان پایین افتاد، چه کنند؟
باید ۱۰ تا ۱۵ گرم کربوهیدرات یا قند معادل یک عدد سیب متوسط یا چهار عدد از برگه آن را مصرف کنند یا نصف لیوان شیر کم‌چرب بنوشند. به همین علت گفته می‌شود نباید بیماران مبتلا به دیابت به مدت زیاد یا به طور سنگین به ورزش بپردازند.
برای ورزش کردن، چه زمانی مناسب است؟
ببینید، دانشمندان کشف کرده اند که حدود چهار تا پنج ساعت پس از غذا قندخون با بیشترین مقدار، کاهش خواهد یافت. بنابراین بسیاری از متخصصان توصیه می‌کنند حدود سه تا پنج ساعت پس از غذای اصلی ورزش کنند.
درباره مواد غذایی حاوی قند و تزریق انسولین و ارتباط آنها با ورزش توضیح دهید.
ببینید، به طور کلی چهار حالت وجود دارد که درصورت بروز نباید از مواد غذایی حاوی قند استفاده کنیم: اگر قندخون پیش از ورزش بیشتر از ۱۰۰ باشد، شدت ورزش متوسط باشد و کمتر یا مساوی ۴۵ دقیقه طول بکشد، اگر از انسولین استفاده می‌شود، پس از یک ساعت از تزریق انسولین ورزش انجام می‌گیرد و در نهایت اینکه دوز مصرفی انسولین یا داروهای خوراکی پایین آورنده قندخون، در حد کنترل کافی باشد.

 

البته بسیاری از افراد از انسولین استفاده می‌کنند که براساس نوع و دوز و زمان تزریق آن باید براساس مشخصات هر فرد تنظیم شود. برای مثال، اگر فردی می‌خواهد بین ۳۰ تا ۴۵ دقیقه و حدود سه ساعت پس از تزریق انسولین با مدت اثر کوتاه، ورزش کند، باید دوز انسولین خود را ۲۰ درصد کاهش دهد. برای نمونه، اگر ۲۰ واحد انسولین در آن زمان تزریق می‌کند باید چهار واحد از آن کم کند و ۱۶ واحد تزریق کند. پس از ورزش هم باید براساس قندخون که اندازه‌گیری می‌شود، دوز انسولین تنظیم شود.
اگر قندخون از ۱۰۰ پایین‌تر باشد، چه کار باید کرد؟
باید حدود ۲۰ تا ۳۰ گرم ماده قندی معادل یک تا دو عدد سیب متوسط یا یک لیوان شیر بدون چربی مصرف شود و اگر پس از ورزش زیر ۸۰ باشد و هنگام خوردن میان وعده هم نباشد، باید ۱۰ تا ۱۵ گرم ماده قندی مانند یک عدد سیب متوسط یا چهار حلقه برگه آن یا نصف لیوان آب پرتقال مصرف شود. اگر قندخون پیش از ورزش زیر ۷۰ باشد، می‌توان ۲۵ تا ۳۵ گرم ماده قندی استفاده کرد.
اگر فردی از انسولین‌های گوناگون و در زمان‌های گوناگون استفاده می‌کند، باید چه‌کار کند؟
یک مثال می‌زنم به‌طور کامل روشن شود. اولا باید مشخص کنید کدام نوع انسولین و کدام زمان تزریق، بیش از همه به زمان ورزش کردن نزدیک است. دوز صبح انسولین رگولار میان صبحانه و ناهار، دوز صبح انسولین ان پی اچ میان ناهار و شام، دوز شام انسولین لیسپرو میان شام و زمان خواب و دوز خواب انسولین ان پی اچ در طی شب و هنگام خواب عمل می‌کند. حال اگر به مدت ۱۵ تا ۳۰ دقیقه ورزش انجام گیرد، ۱۰ درصد از انسولینی که در زمان ورزش کردن تزریق می‌شود، کم می‌شود.

 

برای نمونه، اگر فردی شش واحد انسولین رگولار و ۲۴ واحد ان پی اچ پیش از صبحانه، چهار واحد لیسپرو پیش از شام و شش واحد ان پی اچ پیش از خواب تزریق می‌کند و می‌خواهد پس از صبحانه کوه پیمایی کند، باید چهار واحد ( ۱۰ درصد از کل انسولین تزریقی روزانه که ۴۰ واحد است) را فقط از انسولین صبح خود و آن هم از رگولار کم کند و به جای شش واحد، دو واحد تزریق کند. البته باید در هر شرایطی با پزشک متخصص غدد یا پزشک ورزشی خود مشورت کند.

نرمش هایی برای تقویت مچ دست (+تصاویر)

نرمش هایی برای تقویت مچ دست(+تصاویر)
نرمش های مچ دست به دو دسته نرمش های کششی و نرمش های تقویتی تقسیم میشوند. هدف از انجام نرمش های کششی بدست آوردن دامنه حرکتی بهتر برای این مفصل است و نرمش های تقویتی میتوانند با قویتر کردن عضلات اطراف مفصل موجب بهبود کارکرد آن شوند.

 

مهمترین نرمش های تقویتی مچ دست عبارتند از:

– خم و باز کردن مچ دست
روش دیگر انجام دادن همین نرمش اینست که سر پا می ایستیم و یک میله سنگین، مثل لوله آب را با هر دو دست میگیریم و سپس مچ هر دو دست را به تناوب و به آرامی تا جاییکه میتوانیم به سمت بالا و پایین خم و راست میکنیم. میتوان یک بار طوری میله را گرفت که کف دست ها به سمت سقف باشد و بار دیگر طوری میله را در دست ها گرفت که کف دست ها به سمت زمین قرار گیرد.

 

 مچ دست, تقویت مچ دست,نرمش های تقویتی مچ دست

نرمش های تقویتی مچ دست

 

روش دیگر اینست که یک  حوله نمناک را تا می‌زنیم و دو سر آن‌را با دو دست می‌گیریم سپس تا جایی که می‌توانیم آن‌را در یک جهت می‌چرخانیم تا آب آن‌را بگیریم و به اصطلاح بچلانیم. حداکثر فشار چلاندن را به مدت ۱۰-۵ ثانیه حفظ کرده و سپس در جهت عکس حوله را می‌چلانیم. این حرکت را در سه ست ده تایی انجام می‌دهیم.

 

نرمش های تقویتی مچ دست, تقویت مچ دست,نرمش های مچ دست

نرمش های کششی و تقویت مچ دست

 

 – خم کردن مچ دست
یک وزنه را با دست گرفته و سپس در حالیکه کف دست ما به سمت سقف است مچ دست را به بالا خم می‌کنیم بطوریکه وزنه به سقف نزدیک‌تر شود و سپس به آرامی مچ را به حالت اول بر می‌گردانیم. این حرکت را در سه ست ده تایی انجام می‌دهیم. به تدریج مقدار وزنه را افزایش می‌دهیم.

 

نرمش های کششی مچ دست, تقویت مچ دست,نرمش های مچ دست

خم و راست کردن مچ دست

 

– باز کردن مچ دست
یک وزنه را با دست گرفته و سپس در حالیکه کف دست ما به سمت کف زمین است مچ دست را به بالا خم می‌کنیم بطوریکه وزنه به سقف نزدیک‌تر شود و سپس به آرامی مچ را به حالت اول بر می‌گردانیم. این حرکت را در سه ست ده تایی انجام می‌دهیم. به تدریج مقدار وزنه را افزایش می‌دهیم.

 

– چرخش ساعد
ابتدا آرنج را ۹۰ درجه خم می‌کنیم و آن‌را در کنار تنه خود قرار می‌دهیم و تا آخر نرمش در همین حالت نگه می‌داریم. سپس یک وزنه را با دست گرفته و ساعد را تا آنجا که می‌توانیم به سمت خارج می‌چرخانیم بطوریکه کف دست ما به طرف سقف باشد و سپس ساعد را تا آنجا که می‌توانیم به طرف داخل می‌چرخانیم بطوریکه کف دست ما به طرف کف اطاق باشد. این حرکات را در سه ست ده تایی انجام می‌دهیم.

 

نرمش های تقویتی مچ دست, تقویت مچ دست,نرمش های مچ دست

تمریناتی برای تقویتی مچ دست

 

– انحراف مچ دست
ابتدا آرنج را ۹۰ درجه خم می‌کنیم و آن‌را در کنار تنه خود قرار می‌دهیم و تا آخر نرمش در همین حالت نگه می‌داریم. سپس یک وزنه را با دست گرفته و ساعد را در حدی می‌چرخانیم که شست دست ما به طرف سقف باشد. سپس مچ دست را تا آنجا که می‌توانیم به طرف بالا یعنی به طرف سقف انحراف می‌دهیم. به آرامی مچ دست را به پایین آورده بطوریکه تا جایی که امکان دارد مچ دست ما به سمت انگشت کوچک دستمان خم شود. این حرکات را در سه ست ده تایی انجام می‌دهیم.

 

مچ دست, تقویت مچ دست,نرمش های تقویتی مچ دست

نرمش های تقویتی مچ دست

علل و راه درمان درد پهلو هنگام دویدن

برای پیگیری از درد پهلو ۲ تا ۳ ساعت پیش از ورزش چیزی نخورید

 

کسانی که تازه ورزش را شروع کرده اند، بیشتر مستعد درد پهلو هستند. این ها تنفس سریع و کوتاه می کنند و پیش از اینکه ماهیچه های شکم خود را با ورزش تطبیق دهند فشار زیادی بر آن  ها می آورند.

علل و راه درمان درد پهلو هنگام دویدن

پژوهشهای کمی درباره درد پهلو هنگام دویدن انجام شده است. این در حالی است که بسیاری از ما درد شدید ناحیه پهلو را در بخشهای مختلف تمرین تجربه کرده ایم. امروزه درد پهلو  را به عنوان درد زودگذر شکمی در ارتباط با فعالیت ورزشی می شناسند. اغلب درد پهلو در بخش میانی شکم و در سمت راست بیش از سمت چپ بروز می کند. افراد جوانتر بیشتر در معرض درد پهلو قرار دارند و آمادگی بدنی میتواند تا حدودی از بروز آن جلوگیری کند؛ با وجود این درد پهلو در بسیاری از افراد آماده نیز روی میدهد.

 

علت درد پهلو در هنگام دویدن یا فعالیت ورزشی :
علت دقیق درد پهلو هنگام دویدن مشخص نیست و در این ارتباط ۳ نظریه وجود دارد؛ یک نظریه میگوید جریان خون دیافراگم کاهش میابد و کمبود خونرسانی در این ناحیه سبب درد میشود، نظریه دوم منشا درد را فشار وارده بر رباطهای خارج شده از دیافراگم به سوی اندامها که حرکت آن بالا و پایین رفتن در حین ورزش است میداند؛ نظریه سوم شاید بهترین نظریه را نشان میدهد؛ درد پهلو به دلیل ساییده شدن دو غشاء پرده دیافراگم روی یکدیگر که سبب درد ناشی از اصطکاک میشود، لایه خارجی به شکم متصل است و لایه داخلی به بخش درونی شکم (کبد،معده و طحال) را می پوشاند.

 

بین دو لایه مایع لیز کننده ای قرار دارد که امکان حرکت هر دو لایه را هنگام حرکات پیچشی ممکن می سازد که پرده دیافراگم را میتواند به دلایل زیر دردناک شود:

۱- آب زدایی مقدار مایع بین دو غشاء را کاهش میدهد و سبب افزایش اصطکاک میشود.

۲- انبساط معده به علت پرخوری یا مصرف آب زیاد، دو غشاء را بهم می فشارد.

 

دویدن,درمان درد پهلو در هنگام دویدن, درد پهلو در هنگام دویدن

برای جلوگیری از شروع درد پهلو، با شکم و به طور عمیق تنفس کنید

 

راههای پیشگیری از درد پهلو در حین دویدن:
۱- ۲ تا ۳ ساعت پیش از ورزش چیزی نخورید.
۲- از کم آبی بدن جلوگیری کنید.
۳- هنگام فعالیت جرعه جرعه آب بنوشید. این امر به جلوگیری از انبساط معده و حجم زیاد مایع جلوگیری میکند.
۴- به طرف جلو خم شوید و محل درد را ماساژ دهید.
۵- محل درد را گرفته و بازدم عمیقی بکشید.
۶- با یک پارچه محکم شکم را ببندید.

 

درمان درد پهلو هنگام فعالیت ورزشی
قبل از آغاز مجدد تمرین، در حالت خمیده بدوید و یا اینکه فعالیت را متوقف سازید. اغلب کم کردن سرعت حرکت درد پهلو را آرام می کند. اگر اینطور نشود، کارهای زیر را انجام دهید. بایستید و بدمید. اگر نمی توانید دراز بکشید و یا به صورت ایستاده و انگشتان را بر نقطهٔ درد بفشارید. این محل معمولاً درست زیر دنده ها و در طرف راست است. سپس لب ها را حلقه کرده و با فشار هوا را بیرون بدهید. این کار فشار را از روی دیافراگم بر میدارد و می توانید بدون درد به دویدن ادامه بدهید.

 

نفس عمیق بکشید. راه رفتن آرام و بلند کردن دست ها تا بالای سر راه دیگری برای کم کردن فشار روی دیافراگم است. وقتی دست ها را بالا می برید، نفس عمیق بکشید و با پائین آوردن آن ها نفس را بیرون بدهید. با شکم نفس بکشید. برای جلوگیری از شروع درد پهلو، با شکم و بهطور عمیق تنفس کنید. تنفس شکمی به تقویت ماهیچه های دیوارهٔ شکم هم کمک می کند. قوی بودن این ماهیچه ها کمربندی نگاه دارنده برای اندام های درونی به وجود می آورد تا کمتر بر دیافراگم فشار آورند.

 

به تدریج سرعت بگیرید. به آرامی ورزش را شروع کنید و به تدریج بر سرعت و شدت آن بیافزائید تا تنفس و بدن خود را با آن وفق دهند. بعد از غذا فعالیت نکنید. اگر مستعد درد پهلو هستید، تا دو ساعت بعد از غذا فعالیت زیاد از خود نشان ندهید. چربی نخورید. غذاهای چرب و پر پروتئین مثل گوشت قرمز و لبنیات پرچربی بیشتر در معده می مانند و دیافراگم را مدت بیشتری به پائین فشار می دهند. اگر باید غذا بخورید و بدوید، چیزی زودهضم و کم حجم بخورید.

 

۷ فایده تمرین با دوچرخه ثابت

 

۷ فایده تمرین با دوچرخه ثابت
تمرین دوچرخه ثابت، یک تمرین با شدت بالا است که با دوچرخه سواری در فضای بسته عضلات را تقویت کرده و کالری بیشتری می‌سوزاند. تمرین با شدت بالا به منظور افزایش قدرت، استقامت و تفکیک عضلانی انجام می‌شود. تمرین دوچرخه ثابت اندورفین را در بدن به جریان می‌اندازد. اگر در مورد مزایای تمرین دوچرخه ثابت برای سلامتی و تناسب اندام چندان مطمئن نیستید،۷ دلیل زیر را بررسی کنید تا متوجه شوید که چرا باید همین امروز در این برنامه ثبت نام کنید:

 

۱- تمرین با دوچرخه ثابت به بدن انرژی می‌دهد
بعضی از تمرینات شما را از پای در می‌آورند و باعث می‌شوند که بیشتر از حد معمول احساس خستگی کنید اما برنامه دوچرخه ثابت اینگونه نیست. حتی اگر با خستگی شروع به تمرین کنید، بعد از اتمام تمرین‌تان پرانرژی خواهید بود. دلیلش این است که این تمرین باعث جاری شدن اندورفین و آدرنالین در بدن می‌شود و انرژی در طول این کلاس، مسری است. این احساس پرانرژی بودن به همراه نتایج شگفت انگیز باعث می‌شود که کلاس دوچرخه ثابت به یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های تناسب اندام تبدیل شود.

 

۲- تمرین با دوچرخه ثابت و افزایش استقامت قلبی
آیا حداقل فعالیت بدنی، شما را از نفس می‌اندازد؟ ثبت نام در یک کلاس دوچرخه ثابت، به پرورش یک جفت ریه قوی کمک می‌کند و همچنین قلب را قوی نگه می‌دارد. این یک تمرین ایده‌آل برای آن‌هایی است که می‌خواهند یک تمرین کم برخورد را شروع کنند که سیستم قلبی عروقی را تقویت می‌کند.

 

۳- تمرین با دوچرخه ثابت سرگرم کننده است
آنچه که می‌توانید از یک کلاس دوچرخه ثابت انتظار داشته باشید، احساس سرزندگی و سرگرمی است. یک کلاس دوچرخه ثابت که شامل یک موسیقی پرانرژی و حرکات پویا است هرگز خسته کننده نخواهد بود. در هر جلسه انرژی بیشتری احساس می‌کنید زیرا این یک کلاس سرگرم کننده است.

 

۴- ساخت و تفکیک عضله به وسیله تمرین با دوچرخه ثابت
آیا پاهایی قوی‌تر و عضلانی‌تر می‌خواهید؟ یک باسن خوش ترکیب چطور؟ شما می‌توانید با دوچرخه ثابت به این‌ها و بسیاری چیزهای دیگر دست یابید. یک کلاس دوچرخه ثابت به ساخت و تفکیک عضلات کمک می‌کند. این تمرین، فشار را روی باسن، ران‌ها و ساق‌های پا قرار می‌دهد. رکاب زدن با شدت زیاد عضلات ساق پا و ران‌ها را فعال کرده و در عین حال عضلات شکم را نیز سفت می‌کند. هر چه سریع‌تر رکاب بزنید، چربی بیشتری می‌سوزانید. آرام رکاب زدن نیز با افزایش مقاومت، عضلات را قوی می‌کند.

 

دوچرخه ثابت,تمرین با دوچرخه ثابت,فواید تمرین با دوچرخه ثابت

تمرین با دوچرخه ثابت باعث افزایش استقامت قلبی عروقی می شود

 

۵- دوچرخه ثابت یک نمونه عالی از تمرین کم برخورد
تمرین کم برخورد تمرینی است که برمفاصل فشار وارد نمی‌کند زیرا برخورد به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. تمرین دوچرخه ثابت یک نمونه عالی از تمرین کم برخورد است. دوچرخه سواری در فضای بسته، برخلاف دویدن یا آهسته دویدن، فشار زیادی بر زانوها و مفاصل وارد نمی‌کند. در عوض این تمرین تمام فشار را بر عضلات وارد می‌کند. کلاس‌های دوچرخه ثابت برای افرادی که از درد مزمن مفاصل مانند آرتریت یا نقرس رنج می‌برند مناسب است.

 

۶- تمرین با دوچرخه ثابت و کاهش استرس
هر نوع ورزشی استرس را از بین می برد اما در میان آن‌ها دوچرخه ثابت یکی از بهترین مسکن‌های استرس است. دلیلش این است که تمرین دوچرخه ثابت، یک تمرین شدید است حتی اگر اینطور به نظر نرسد. جنبه‌های اجتماعی شرکت در یک کلاس دوچرخه ثابت نیز به کاهش استرس و انگیزه دادن به افراد برای اینکه به خودشان سخت‌تر فشار بیاورند کمک می کند. درواقع، شما به برنامه‌ای که باعث می‌شود با افرادی در ارتباط باشید که اهدافی شبیه شما دارند، بیشتر پایبند خواهید بود.

 

۷- تمرین با دوچرخه ثابت برابر با خستگی کمتر، نتایج بهتر
کلاس‌های دوچرخه ثابت به افرادی که به باشگاه می‌روند امکان می‌دهد که بدون وارد کردن فشار بیش از حد به خودشان، به بدن‌هایشان شکل دهند. بعضی از افراد هنگامیکه مربی‌شان مانند یک گروهبان باشد بهتر عمل می‌کنند اما بقیه به تقویت مثبت بهتر پاسخ می‌دهند و کلاس دوچرخه ثابت، به تقویت مثبت توجه دارد.

چرا باید بعد از ورزش کشش را برای کف پا انجام دهیم؟

چرا باید بعد از ورزش کشش را برای کف پا انجام دهیم؟
پاهای‌ شما اساس تمام بدن‌تان هستند. بنابراین وقتی احساس خوبی در پاهای‌تان نداشته باشید، همه قسمت‌های بدن‌تان رنج می‌برند: عضلات ساق پا، زانوها، لگن و حتی کمر و شانه‌ها هم می‌توانند تحت تأثیر باشند. تمام روز هم راه رفتن پاها را زیاد خسته و فرسوده می‌کند، مخصوصاً اگر کفش‌ها‌ی‌تان هم چندان مناسب و راحت نباشند یا حین ورزش و تمرین ضربه‌های مکرر و سنگین به آن‌ها وارد کنید.
کشیدن کف پاها، درست همان‌طوری که سایر قسمت‌های بدن را می‌کشید، ضروری است. قوی‌ترین و بهترین کشش و تسکینی که هرکسی می‌تواند انجام دهد، مربوط به کف پاهاست. در کف پا، ۱۸ ماهیچه و تاندون به همراه بافت پیوندی که در تمام کف پا به ‌طور ضربدری قرارگرفته‌اند وجود دارد.

 

وقتی این بندها زیاد فشرده و منقبض می‌شوند، می‌توانند کف پا را دردناک کنند. بسیاری از کفش‌ها پنجه‌های باریک، تنگ یا تیز دارند که می‌توانند باعث گرفتگی انگشتان شما شوند. حتی لا انگشتی‌ هم می‌تواند انگشت‌ها را محدود کنند چون هنگام راه رفتن آن‌ها را فشرده و مچاله می‌کنید تا چسبیده به صندل نگه دارید.

 

کف پا,ورزش مخصوص کف پا,کشش عضلات کف پا

استفاده از توپ گلف برای نرمش دادن کف پا

 

یکی از تمرینات برای کاهش درد کف پا این است که بنشینید و یک توپ گلف فریز شده را زیر کف پای‌تان بگذارید و آن را بچرخانید از پاشنه تا انگشت، از طرفی به طرف دیگر، تاجایی فشار وارد کنید که پاشنه‌های‌تان احساس راحتی کنند.

 

عضله ساق پا را فراموش نکنید
آزاد کردن و آرام سازی بخش پایینی ماهیچه ساق پا هم مهم است. مخصوصاً اگر اغلب کفش پاشنه بلند می‌پوشید که موجب کوتاه شدن ماهیچه ساق پا می‌شود و می‌تواند منجر به درد جدی و گرفتگی عضله هم گردد. یکی از اشتباهات رایج در این مورد، رها کردن قوس کف پا هنگام کشیدن عضله ساق پاست.

 

این کار موجب فشار و تنش شده و مشکلات پا را وخیم تر می‌کند، مانند فاشئیت پلانتار. فاشئیت پلانتار بیماری بسیار شایعی است بطوری که حدس زده می شود حدود ۱۰ درصد از افراد به نوعی در طول زندگی خود درگیر این بیماری می شوند. این بیماری بر اثر التهاب فاشیای پلانتار بوجود می‌آید.
برای جلوگیری از این حالت توصیه می‌شود، هنگام کشیدن طبیعی و مستقیم عضله ساق پا، کف پا را به سمت بالا بکشید، فشار بیشتری روی سه انگشت بیرونی وارد کرده و انگشت شست و سبابه ( کنار شست) را تا جایی که می‌توانید به سمت بالا بکشید. سپس به جلو متمایل شده و تمام وزن‌تان را به سمت جلو بیاندازید و این وضعیت را روی هر پا تا ۱۵ ثانیه حفظ کنید.
سعی کنید هر روز صبح بعد از بیدارشدن، عضله ساق پای‌تان را به این ترتیب بکشید. انگشت‌های پا در طول شب به طرف پایین متمایلند، مخصوصاً اگر روی شکم بخوابید که این‌مدل خوابیدن هم می‌تواند، عضله ساق پا را سفت کند. از تکنیک توپ گلف هم هر شب پیش از خواب کمک بگیرید، یا هر زمانی که کف پاهای‌تان درد می‌کند. سایر قسمت‌های بدن از شما ممنون خواهند شد! اگر هم توپ گلف نبود، بطری آب معدنی هم گزینه خوبی هست.